Jeden Osiem L - Miasto bez snu текст песни

Miałem kiedyś dobrą przyjaciółkę
Nie patrz na mnie tak
Przecież wiem co mówię
Przyjaźń między dziewczyną i chłopakiem
Raz na milion lat zdarzają się takie
Ona była jak drzewo, a ja byłem jak skała
Pokonujący burze życia i zawirowania
Gdy się łamała, ja byłem oparciem

Uczyła mnie uginać się, broniłem się uparcie
Zrozumienie, chociaż inny punkt widzenia
Bywała smutna, mnie chłód nie zmieniał
Jej łzy często spadały na mnie
Pośród kamieni znikały niestarte
Przyszedł dzień, gdy popłynąłem z wielką wodą
Stałem się inną osobą
Nowe kobiety każdej nocy

I zapomniałem o niej z głupoty
A ona stała tam samotna na wietrze
Dawała radę ona sama i jej przestrzeń
Przez ten czas nie było od niej ani słowa
Zapomniała o mnie znajoma

Jeśli kiedyś zobaczysz tam samotny kamień
Kroplami deszczu świat rozmywa jego pamięć
A jeśli powiem Ci, że może być inaczej
Czy uwierzysz wtedy w to, że kamień czasem płacze?

Obudziłem się, było pusto wokół
Nowi przyjaciele rozsypiali się jak popiół
Zobaczyłem wtedy ile było warte stawianie życia na zakrytą kartę
Zebrałem się by poskładać stare sprawy
Jechać tam gdzie przyjaźń której nie da się podważyć
Do dziewczyny za którą dzisiaj tęsknię
Teraz czuję, że to było coś więcej
Mijałem świat jakbym przenosił się w czasie

Zapomniane miasta domy i twarze
Kiedy już dotarłem, jej nie było tam
Gdzie jej szukać? Kto odpowiedź zna?
Pytałem ludzi o szczegóły odtwarzane z trudem
Ktoś wskazał drogę tam ku górze
Mały szpital, tam mam o nią pytać?
Czy w starych murach odpowiedź jest ukryta?
Odnalazłem ją, leżała opuszczona

Spojrzała na mnie załamana i osamotniona
Przez te lata czekała na mnie stale
Przyszła choroba co odebrała wiarę
Zrozumiałem, że byłem jej miłością
A zostawiłem sam na sam z samotnością
Pokonywała burze aż w końcu złamana
Resztkami sił doczekała pożegnania

Jeśli kiedyś zobaczysz tam samotny kamień
Kroplami deszczu świat rozmywa jego pamięć
A jeśli powiem Ci że może być inaczej
Czy uwierzysz wtedy w to że kamień czasem płacze

Jeśli kiedyś zobaczysz tam samotny kamień
Kroplami deszczu świat rozmywa jego pamięć
A jeśli powiem Ci że może być inaczej
Czy uwierzysz wtedy w to że kamień czasem płacze

Перевод песни "Miasto bez snu"

У меня когда-то была верная подруга,
Не смотри на меня так,
Я ведь знаю, что говорю.
Дружба между девушкой и парнем —
Это случается раз в миллион лет.
Она была как дерево, а я был как скала,
Пронзая бури жизни и круговороты;
Когда она ломалась, я был её опорой.

Она учила меня гибкости, я же упрямно защищался,
Понимание — пусть и с разных точек зрения.
Она бывала печальна, но мой холод не менялся,
Её слезы часто падали на меня,
Среди камней исчезая нестертыми.
Пришел день, когда меня унесло большой водой,
Я стал другим человеком,
Каждую ночь — новые женщины.

И я из глупости забыл о ней,
А она стояла там одна на ветру,
Справляясь сама в своем пространстве.
За это время от неё не было ни слова,
Старая знакомая забыла обо мне.

Если когда-нибудь увидишь там одинокий камень,
Каплями дождя мир стирает его память,
А если я скажу тебе, что всё может быть иначе,
Поверишь ли ты тогда, что камень порой плачет?

Я проснулся, вокруг было пусто,
Новые друзья рассыпались как пепел.
Тогда я увидел, сколько стоило ставить жизнь на карту,
Я собрался, чтобы привести в порядок старые дела —
Уехать туда, где дружба не подлежит сомнению,
К девушке, по которой сегодня тоскую.
Теперь чувствую, что это было чем-то большим,
Я проходил сквозь мир, словно перемещаясь во времени.

Забытые города, дома и лица...
Когда я добрался, её там не было.
Где её искать? Кто знает ответ?
Я спрашивал людей о деталях, которые трудно восстановить,
Кто-то указал путь туда, вверх.
Маленькая больница — там ли мне о ней спрашивать?
Или в старых стенах скрыт ответ?
Я нашел её, она лежала покинутая.

Она посмотрела на меня, сломленная и одинокая,
Все эти годы она постоянно ждала меня.
Пришла болезнь, что отняла веру,
Я понял, что был её любовью,
А оставил её один на один с одиночеством.
Она преодолевала бури, пока наконец не сломалась,
Последними силами дождалась прощания.

Если когда-нибудь увидишь там одинокий камень,
Каплями дождя мир стирает его память,
А если я скажу тебе, что всё может быть иначе,
Поверишь ли ты тогда, что камень порой плачет?

Если когда-нибудь увидишь там одинокий камень,
Каплями дождя мир стирает его память,
А если я скажу тебе, что всё может быть иначе,
Поверишь ли ты тогда, что камень порой плачет?